BANDA BASSOTTI EN FERROL

Quen é banda basotti? a verdade é que ata hai cinco minutos non sabia quen eran pero cando lin a palabra boicot contra banda basotti entroume a curiosidade.

Banda basSotti é un grupo de ska italiano e a verdade e que soan moi pero que moi ben, as súas cancións están politizadas e son dunha marcada ideoloxia de esquerda. e sega as vidas de civís que nNas súas cancións falan de opoñerse o imperialismo e o capitalismo tamen mostran o seu apoio os pobos que loitan pola súa autodeterminacion e por iso nas súas letras mostran a súa preocupación pela crítica situación dalgúns pobos como é o vasko, o palestino ou como mesmo podería ser o noso pois non debemos de esquecernos que polo momento carcemos de calquer tipo de autodeterminación.

O boikot contra este grupo surxe por mor dunha canción tituada jump lalala e na que se fala sobre o asasinato de Carrero Blanco(alto cargo fascista), nesta cancíon o grupo vitorea a eta pola ación cometida con éxito e que segun o grupo librou o pobo Vasko(e o resto de pobos peninsulares) dunha dictadura que poderia ser ainda máis larga(se cave).


Dende o meu punto de vista esta canción non pode ser considerada como un enaltecemento do terrorismo e dudo moito que os integrantes do grupo esten a favor da violencia contra o pobo inocente xa que na epoca na que eta fixo ese atentado era un exército revolucionario que loitaba contra o franquismo unha forma de loita que nada ten que ver coa actual. Este grupo non merece ser xuzgado só por unha canción e penso que deberiamos de agradecer o concello por traernos a un grupo internacional decente e non a un triunfito como outros anos. Enfin para demostrar que este é un grupo normal como calquer outro deixovos un videoclip que me gustou moito,xd. UN SAUDO

E agora, que carallo facemos??

Vale, reganosa estase a poñer en funcionamento os nosos esforzos non serviron de nada pero agora que carallo facemos? será hora de pegarnos todos un tiro por non ser capaces de unirnos ante un inimigo común? as veces coido que si.

De feito aceptar a reganosa dentro da ría non é máis que un suicidio colectivo posto que todos sabemos que antes ou despois a planta rematará por estoupar e con ela cerca de cen mil ártabro voarán pelos aires. Nos non nos conseguimos poñer dacordo por un fin xusto pese o esforzo dos miles de cidadáns que participaron nas manifestación tódolos nosos esforzos resultaron infrutuosos debido a falta de apoio que tivemos refírome o apoio político pero tamén o apoio da cidadanía posto que se facemos valance o porcentaxe de ferroláns que participaron activamente en contra da planta e basta baixo.
A falta de unión para loitar por un mesmo fin dentro dunha sociedade denota unha total decadencia da nosa comarca, é o noso problema e o primeiro paso para superalo é aceptalo: ferrolterra atópase inmersa nunha total e posiblemente definitiva decadencia xa sexa vista polo punto de vista económico ou social. Dende hai anos temos problemas de desemprego acandando uns límites que en épocas de gloria parecerían imposibles de acadar e na rúa a xente denega o auxilio en caso de que vexan outro cidadán en perigo(salvo contadas excepcións) xa que no estado en que están a nosa terra a cidadanía ártabra só se preocupa polo seu estado presente e nen lle importa que lle poida ocorrer no futuro.

O caso de reganosa e o exemplo máis claro desta enfermidade que ten como sintomatoloxía a falta de camadarería entre os cidadáns(mesmo entre os que son veciños ou parentes) e como resultado final a desaparición deste núcleo de poboación ou polo menos de tal e como o coñecemos. Se buscamos cal foi o causante desta enfermidade non tardaremos moito en atopalos pois son varios motivos entre os que se encontran os políticos corruptos e incompetentes, que o exército freara o crecemento da cidade ou a falta de comunicacións de Ferrol...

Sinto non poder dicir que o que deberiamos facer pero se me teño que tirar a piscina afirmaría que a única forma de que a comarca recuperase o seu antigo explendor sería a union en todo momento da cidadanía para asi apostar por un futuro mellor para todos nos e conseguir frear os especuladores que por afan de riqueza ou de aumentar o seu capital esta a por en perigo o futuro das próximas xeracións de ferrolterráns.

OS MILITARES E A MORTE

Na época medieval un guerreiro sabia que o seu oficio era matar e a cara menos amable desta profesión era que podía morrer, co tempo pouco a pouco os eufemismos foron convertendo e maquillando estas profesión e actualmente non se acepta o verdadeiro papel dun soldado, matar o mellor posible sen deixarse ser matado.

As tropas españolas e doutros exércitos invaden o mundo coa escusas de loitar pela paz e para desenvolver labores humanitarias como se en troques de ser señores que teñen por profesión matar fosen voluntarios dunha ONG. Cando morre un soldado en acción de guerra tratase coma se fora un mártir e a morte del fora algo evitable, dánselle honores de heroe e dende falase acerca de como evitar que morran máis da mesma forma. Un soldado morto non é nada máis que alguén que realizou o seu traballo e fracasou, dende o punto de vista militar o soldado que se deixa matar non é o heroe o heroe é o soldado que mate máis inimigos pero que lle vamos a facer se vivimos nesta surrealista realidade.

Parece que alguén trata de evadirnos da realidade:cando se invade un pais non se lle chama unha invasión, trátase dunha acción humanitaria, cando un civil morre non é un asasinato trátase dun dano colateral; cando un exercito invasor sofre unha acción de guerrilla trátase de terrorismo e cando un militares fracasan na súa misión e morren trátase dun asasinato ou un terrible accidente.

Enfín, non sei como chegamos a estas situación pero que lle vamos a facer se neste mundo de hoxe en día miles de rapaces xogan a ser soldados sen saber que antes ou depois a morte non ha tardar en atopalos pois atoparse accidentalmente con esta negra señora é parte do contrato do traballo polo que eles optaron.

OUTRO ANO MÁIS OS ALUMNOS DOS COLEXIOS PRIVADOS ACADAN FABULOSAS MEDIAS

Logo, iso si non consiguen unhas notas tan altas no selectivo pero por baixa que sexa a note deste exame a nota media tan alta que traen fai que poidan entrar en calquer carreira. E, mentres tanto, nós, os fillos de obreiro e estudantes da ensinanza pública, temos que pelexar pola media e conformarnos con acadar un suficiente. Na pública os profesores tiveron que pasar unha oposición e a maioría son diplomados ou licenciados. Por outra banda, non nos encontraremos enxeñeiros dando clases de inglés ou avogados impartindo física. O caso é que moitas veces poderían ser un pouco menos “tacaños” coas notas, sabendo que necesitamos medias altas para poder estudar nas carreiras máis desexadas. Pero isto non vai ser así porque, entre outras cousas, non reciben subornos por parte dos pais/nais do alumnado, tiveron que sufrir durante a súa etapa de estudantado, teñen coñecementos na materia e dan todo o temario...

De seguirmos así, e, mentres a educación concertada siga recibindo subvencións de dubidosa legalidade, tendo influenzas na Consellería, mellor material que nos centros públicos e un longo etcétera, moitos fillos de obreiro non poderán ser cualificados con xustiza e nunca se acabarán as desigualdades sociais. Porén, as empresas non son parvas e buscan ao que sabe e non ao que viviu de rendas.

Uns centros financian a outros (véxase a cantidade de academias de ensinanza regrada que teñen presenza nos diferentes puntos da nosa xeografía), a ensinanza privada infrinxe leis gravemente (compróbese como non respecta as datas dos exames nin as sesións de avaliación e reclamacións, etc.), teñen infiltrados na administración para obter favoritismos...

Como bo Bardo, debo dicir o que vai a pasar de seguirnos así por moito tempo:
“As desigualdades sociais non so van a seguir, senón que se van incrementar notabelmente pouco a pouco. Os universitarios volverán ser unha elite social como eran hai cincuenta ou sesenta anos e o fracaso escolar cada día será mais elevado. No tocante á ensinanza privada, prefiro non falar desa chapuza”

Parece que xa chegou

A nova estación comeza, as fogueiras arderan esta noite e as sardiñas xa están listas para ser comidas a carón do lume purificador, os que podan farán unha queimada cos amigos, os que non saben facela conformaranse cun pouco de kalimocho para axudar a aguantar este día tan largo.
No pais veciños, os nosos irmáns correran pelas travesas con martelos de xoguete para darse na cabeza e allo macho, os namorados regálanse Manjericos con coplas amorosas cravadas cun alfiler e todo o Porto vivirá unha festa na que a xente invadirá as beirarrúas e na que os cachorros e as bifanas serán comidas por miles.
En troques nesta cidade gris tan só haberá catro ou cinco fogueiras demasiado grandes para poder ser saltadas, teremos que ir a batallón a mirar como arde unha fogueira colosal pero inútil e os bombeiros a apagarannos as nosas pequenas fogatas e ata nos multarán se non temos permiso.

So desexarvos que teñades un bo San Xoán e os que poidades recoméndovos que para o ano que o pasedes no Porto, merece a pena.

CAGO NO G8

O G8 acabase de reunir de novo e para variar non mostra preocupación nen polo medio ambiente nen pola pobreza e a fame que hay no mundo, ata cando os cidadans do mundo serán covernedos por tiranos? esta claro que eu non o seí so espero que o fin deste novo despotismo ilustrado este cercano pois gustaria ver a caida deste corrupto rexime non cal as persoas son valoradas dependendo tan só do seu capital.

O ACTUAL SISTEMA EDUCATIVO, O PLAN OCULTO DA EDUCACÍON

INTRODUCÍON:


Dicir que a educación é empregada polo réxime para o audotrinamento de masas non é nada novo, isto levase facendo dende os comezos do sistema educativo. Cando recordamos a educación durante o franquismo non poñemos en dubida
que se trataba ante todo de inculcar uns valores de obediencia e lealdade ao réxime fascista para que así o día de mañá os daquela estudantes foran acérrimos defensores do fascismo, grazas sorte é o destino isto non ocorreu senón que o contrario, a xuventude de aquela época mostrouse moi oposta ao réxime totalitario e loitou moito contra el.

O que nos pode resultar máis dicifil de creer é que o sistema educativo actual sexa, se cabe aínda máis manipulador e que o seu papel no audotrinamento das masas sexa moito máis eficiente ca o do modelo dos últimos anos do réxime franquista nalgúns aspectos, claro está.

Se analizamos dende dentro o funcionamento do sistema educativo actual e coñecemos ben o grupo de idade estudantil veremos que estes rapaces sufriron un claro caso de condicionamento operante que os encamiñou a:

-Renegar da súa fala nai(o galego) xa que a educación actual fomenta claramente a diglosia.

-Facelos aborrecer a política e que non sintan interés por ela, moitas veces esa falta de interés é aproveitada pelos partidos conservadores que conseguen acadar gran parte do voto da xuventude.

-Ser sumisos as normas estupidas e sen sentido que lles dictaran os seus futuros xefes cando teñan traballo.

-Falta de compañeirismo e camaradería a hora de plantarlle cara a un poder, fomentanse os chivatos e os traidores dende pequenos.

-Evitar que os fillos de obreiros poidan ter estudos superiores e os poucos que poidan que o consigan por seren sumisos en todo momento e aceptalas normas estúpidas do réxime educativo.











“CENTROS EDUCATIVOS”

Durante o proceso de educación o alumno ou porque non tamén chamada vítima cursará estudos nos seguintes niveis cada un deles cun plan de estudos oculto.


PARBULOS:

VERSION OFICIAL: Estes tres anos son moi importantes na vida e na formación dunha persoa, durante tres anos o alumno aprenderá as nocións básicas do linguaxe e dos números e perfeccionarase a súa forma de falar.

VERSIÓN DUN BARDO: Nestes tres anos o alumno collera como figura representante da sabiduría ao profesor o que fala xeralmente en castelán, nestes tres anos o alumno non aprende soamente a leer e a escribir senon que renega da súa lingua nai e toma como o propia o español.

PRIMARIA:

VERSION OFICIAL: nestes seis anos o alumno perfeccionará a súa linguaxe acando un coñecementos básicos de matemáticas, historia, música, inglés e lingua galega.

VERSIÓN DUN BARDO: nestes seis anos o alumno aprende a obediencia total a autoridade, os privilexios de ser un traidor aos seus compañeiros e toma a lingua galega como lingua cerimonial que tan só emprega ao escribir os exames de lingua galega, pois nesta asignatura moitas veces adoita a falar en castelán.

ESO:

VERSION OFICIAL: nestes catro anos o alumno acadará unha educación e unha cultura xeral que lle permitirá abrirse paso no mundo pois terá coñecementos de case tódolos anos.

VERSIÓN DUN BARDO: nestes catro anos prodúcese a doma e castración total dos alumnos, moitos deles non acabarán a ESO e por suposto que non chegaran a cursar bacharelato. O alumno aprenderá nestes a obedecer e acatar as ordes impostas polos profesores, a estudar o tempo que faga falta no que o profesorado mande polo que moitas veces verá as FP como liberación e deste xeito deixará de estudar para ser explotado no cruel mundo laboral.










BACHARELATO:

VERSION OFICIAL: nestes dous anos o alumno será preparado para a vida universitaria.


VERSIÓN DUN BARDO: nestes dous anos a sorte do alumno dependerá do centro onde curse estudos.
SE ESTUDA NA PRIVADA: notas inchadas e aprovados regalados.
NA PUBLICA: as notas medias serán baixas para así non quitarlle as plazas aos fillos de burgueses que estudan na privada, os alumnos deberan ser pelotas como nunca antes o foran para acadar unha nota alta asi como estudar as horas que lle veña en gana o profesor moitos alumnos consegueran excelentes notas nesta etapa para iso tan só deberan seguir unha vida sedentaria con falta de deporte e tempo libre.


NA CARREIRA

NON SEI XD,


CHAMANENTO AOS ALUMNOS:

FRENTE O ACTUAL SISTEMA EDUCATIVO, ¡CAMADERÍA E LOITAR SEMPRE UNIDOS!¡NEN PELOTAS NEN TRAIDORES NEN PROFESORES QUE SE CREAN DICTADORES!




ESTE ARTIGO É UN BORRADOR E CONTEN NUMEROSOS FALLOS, QUE SERAN ENMENDADOS POUCO A POUCO.











Pd: Como en todo no sistema educativo tamén hay profesores que se exforzan por ensinar e non por munipular aos e alumnos e algúns menos loitan con ainco pola nosa lingua e súa normalización a eses poucos tan só pedirlles que non cambien de opinion.